78χρονος παππούς βίαζε τα ανήλικα εγγόνια του

Ποινή καθείρξεως 36 ετών επέβαλε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Πάτρας σε έναν 78χρονο συνταξιούχο που κατηγορήθηκε για το βιασμό του 6χρονου εγγονού του και της 4χρονης εγγονής του.

Ο συνταξιούχος κατάγεται από γειτονικό δήμο των Καλαβρύτων και φέρεται ότι τις πράξεις τις τέλεσε το διάστημα από το Δεκέμβριο του 2006 μέχρι και τον Ιούλιο του 2008.
Πίσω από την υπόθεση κρύβεται ένα ανθρώπινο δράμα, καθώς μήνυση σε βάρος του 78χρονου κατέθεσε ο γιος του, μόλις τα δύο ανήλικα παιδιά του τού ανέφεραν τι συνέβαινε όταν επισκέπτονταν τον παππού τους.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος χρησιμοποιούσε τις δυνάμεις του για να κάμψει την αντίσταση των δύο ανήλικων και μάλιστα απειλούσε τη ζωή τους, στην περίπτωση που τα παιδιά μιλούσαν στους γονείς τους.

Εκτός από την κατηγορία του βιασμού κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε την κατηγορία της αποπλάνησης παιδιών καθώς και της ασέλγειας μεταξύ συγγενών και οι δύο κατηγορίες κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση.

Το δικαστήριο λόγω της ιδιαιτερότητας της υπόθεσης έκανε δεκτό το αίτημα η δίκη να γίνει κεκλεισμένων των θυρών.

Στο ακροατήριο δεν κατέθεσαν οι δύο ανήλικοι, αναγνώστηκαν όμως οι καταθέσεις που είχαν δώσει στις δικαστικές αρχές όταν διερευνούσαν την υπόθεση.

Αίσχος!!!!Πού έχουμε φτάσει....(!)(;)

Σαν σήμερα...

Σαν σήμερα πέθαναν άνθρωποι για να ελευθερώσουν την Ελλάδα. Κι εμείς γιορτάζουμε αυτή τη μέρα-λίγο πρόωρα, αλλά την γιορτάζουμε. Σαν σήμερα, λοιπόν, πέθαναν άνθρωποι στο όνομα της ελευθερίας. Στο όνομα της ελευθερίας που έρχονται τώρα να καταπατήσουν κομματόσκυλα που έχουν εξουσία. Σήμερα-μια ημέρα που τονίζω γιορτάζουμε την εθνική μας ελευθερία- μάζεψαν μαθητές 16 και 17 ετών σε μια γωνία στο προαύλιο του σχολείου. Εκεί, στριμωγμένοι όλοι σαν τα πρόβατα που οδηγούνται στη σφαγή. Γύρω-γύρω είχε κάγκελα και μπροστά τους οι καθηγητές και ο διευθυντής μας, να τους κλείνουν την μόνη διέξοδο. Ένας καθηγητής χειροδίκησε. ΑΙΣΧΟΣ! Δεν λέω ότι πόνεσε. Δεν ξέρω αν πόνεσε. Το σώμα μπορεί να μην ένιωσε τίποτα. Η ψυχή όμως; Ο πληγωμένος εγωισμός του μαθητή; Αναρωτήθηκε κανείς γι’ αυτόν; Ε, λοιπόν αναρωτιέμαι εγώ. Έβλεπα το μισό σχολείο να κατεβαίνει από τις σκάλες και να μαζεύονται όλοι σ’ εκείνη τη γωνία που σας έλεγα. Σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Τους έστησαν εκεί, απέναντι από όλους τους «καλούς» μαθητές που είχαν έρθει στην ώρα τους, έτοιμοι να τους εκτελέσουν. Κι όλα αυτά γιατί απλά δεν κατέβηκαν για προσευχή! Καθώς έβλεπα τι γίνεται σε βάρος των παιδιών, εξοργίστηκα. Έβλεπα τους καθηγητές να στέλνουν στη γωνία ολοένα και περισσότερους και αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να χειροκροτήσω. Δεν ξέρω γιατί. Σίγουρα όχι για να ενθαρρύνω τους καθηγητές. Το έκανα. Χειροκρότησα. Ακολούθησαν κι άλλοι, κι άλλοι, κι ακόμη περισσότεροι. Περνούσαμε από μπροστά τους και τους λέγαμε: «Μην μασάτε ρε!» Ύστερα ήρθαν και οι εκβιασμοί: «Γι’ αυτό που κάνατε δεν θα πάτε 4ήμερη!» Δεν έχω αισθανθεί πιο ταπεινωμένη στη ζωή μου. Ακόμα κι αν δεν ήμουν εγώ ανάμεσα στους «αποδιοπομπαίους τράγους», ντράπηκα. Ντράπηκα που ανήκω σ’ αυτή τη κλειστή κοινωνία, που λέγεται σχολείο, και τα πράγματα είναι έτσι. Σαν σήμερα, λοιπόν, γιορτάζουμε την ελευθερία. Μια ελευθερία ψεύτικη, πλαστή και εικονική. Σαν σήμερα…